nieuws

Cursus: Communicatie               
Non-verbale werkvormen / Denken-voelen-doen
6 november 2009 en  voorjaar 2010 
                
Doel 
Kennis en vaardigheden verwerven wat betreft  de basis elementen van communicatie en non-verbale werkvormen. Inzicht krijgen  in jouw denken-voelen-doen  in relatie tot  jouw klanten met verstandelijke beperking of  communicatieve problemen. Het leren hanteren  in het contact,  hulpverleningsproces en hulpvraagverduidelijking. 
Gericht op de klant als ondersteuning in het behoud en regie van zijn/haar eigen leven.
.
Bestemd voor 
Iedereen die werkt met mensen met verstandelijke beperking .

Programma
Een actieve dag in relatie tot communicatie en betekenisgeving. Inzicht krijgen in beelddenken en het gebruik van denken-voelen-doen
Leren werken met lichaamsoefeningen en tekenen
Casusbespreking n.a.v. een video en ingebrachte casussen.

Waar: ..
Avanturijn, Voetiusstraat 3 ( Vlak bij de Dom) Utrecht
Voor een routebeschrijving verwijs ik naar www.avanturijn.nl
In overleg kan deze training gegeven worden op eigen locatie
Kosten
EUR 140,- p/p van 9.30 - 16.30 uur inclusief lunch.

Trainer
Ineke Galama 
Tolsteegplantsoen 43III , 3523AN Utrecht-NL
tel +31 (0)30 254 53 99 / mobiel 06-23642526
e-mail: inekegalama@orange.nl
Rabobank rekening nr.: 36.02.22.625


16-04-2009   Teamtraining  Stichting IJsselmonde -De Bun
Een 3-daagse doen  teamtraining  waardoor inzicht in elkaar weer plezier geeft. Inzicht krijgen in je eigen gedrag gericht op verbetering in de samenwerking, vauit de 3hoek denken-voelen-doen.
Tijdens de training bekijken we met non-verbale werkvormen  samen je  patronen die je gebruikt in je werk. Ik geef de gelegenheid je gedragingen die zo gewoon zijn zichtbaar te maken waardoor je inzet bewuster wordt en de communicatie in de samenwerking kan verbeteren.
                  
 
19-01-2009  Is  Een nieuwe cursusdag 17 april 2009
                   " Is onze klant een beelddenker?"
Kennis en vaardigheden verwerven over de basiselementen van non-verbale communicatie van jezelf in relatie tot je klanten met een verstandelijke beperking. Betekenis leren geven  van de  taal met behulp van tekenen en lichaamswerk tijdens het contact, in hulpverleningsproces en hulpvraagverduidelijking.
Je kunt je opgeven via mijn e-mail ineke galama@ziggo.mnl 
 

2008 -   ZMLK school in Utrecht
Kennismaking voor leerkrachten en implementatie voor leerlingen samen met de leerkrachten van denken-voelen doen  met non-verbale werkvormen. Zowel in de groep als individueel.
Evaluatie na het project wat 5 maanden in beslag heeft genomen met 1 dag per week.

Wat heeft de inzet opgeleverd?

·        Leerlingen praten over DVD ( denken-voelen-doen)

·        Leerlingen zijn enthousiast

·        Het is een ingang om over hun gevoelens te praten

·        In spelvorm over het gedrag praten is ontspannender

·        Leerlingen  die steeds beter in hun vel zitten en  zich beter gedragen

·        Leerlingen leren meer voor zichzelf op te komen

·        Je houdt nu meer rekening met gevoelens van leerlingen

Het heeft leerkrachten  meer zelf inzicht  gegeven over hun  non-verbale communicatie
 
 
 

09-09-2008 Teamdag Reinaerde 
samenwerking en cultuur vanuit non-verbale werkvormen .  

23-05-2008 Congres non-verbale communicatie
Opleiding, Training en Advies van den Nieuwenhuizen organiseert op 23 Mei 2008 in Rijen een congres met de titel:
“Luister naar de trommelaar”
Dit congres heeft als onderwerp de non-verbale communicatie met mensen met een verstandelijke beperking.
Ineke Galama verzorgt een workshop en lezing.
Meer informatie en inschrijven op http://www.otavdnie.nl/congres.html
 

13-04-2006 Themadag “Is onze client een beelddenker?”
In Utrecht werd een actieve dag georganiseerd voor begeleiders en/of familieleden van mensen met een licht verstandelijke beperking. Centraal stond leren communiceren met non-verbale werkvormen in verschillende situaties.Onderwerpen die aan de orde kwamen waren: levensvragen, zelfstandigheid, trauma's, rouwverwerking, sexueel misbruik.



Denken, Voelen en vooral Doen!

Verslag van mijn verblijf in Sri Lanka


Verdriet en verwerking zijn universeel. Dwars door alle taalgrenzen heen kunnen we elkaar begrijpen zonder te spreken; kunnen we voelen en aanvoelen in reactie en tegenreactie. De Denken-voelen-doen methode geeft toegang tot elkaar, waar we elkaars taal niet spreken, maar wel de wil hebben om elkaar te begrijpen. In de paar maanden die ik eind vorig jaar in Sri Lanka heb doorgebracht besefte ik eens temeer hoe belangrijk communicatie is in verwerkingsprocessen van rouw, verdriet.

Februari vorig jaar reisde ik naar Sri Lanka af om me een aantal maanden in te kunnen zetten voor een huis met 25 vrouwen met een verstandelijke beperking en Tsunami slachtoffers. Vanuit mijn ervaring als trainer/therapeut en groepswerker met gebruik van nonverbale werkvormen wilde ik deze mensen helpen zonder woorden hun ervaringen een plek te geven. In plaats van woorden heb ik gebruik gemaakt van creatieve werkvormen en spel. Niet gericht op het wegpoetsen van deze traumatische ervaringen - deze zullen altijd een litteken blijven in het hart - maar om er mee te kunnen leven. Om en uiting te kunnen geven aan hun denken en voelen om vervolgens het doen verwerken als een keuze te hebben. Verwerking als alternatief voor het wegstoppen en mechanisch te overleven. Een ramp als de Tsunami heeft zo'n overweldigende impact dat er in eerste instantie niets rest dan te grijpen naar een mechanisch overlevingsmechanisme.

In de kampen probeerde ik met poppenkastpoppen, spel en zang te werken en het was fantastisch hoe iedereen kwam kijken naar mijn pratende en zingende paard/hond, die je kon aaien en slaan; die lief was maar ook boos kon zijn en vriendjes kon maken die uit een tas kwamen. Dat waren de vingerpopjes die de kinderen mochten houden als vriendje. Later verloor mijn paard een oog, maar ik had van die westerse pleisters bij me met figuurtjes erop. In het verhaal kwam tot uitdrukking dat het oog verloren was door de Tsunami en iedere keer als hij daarom moest huilen, pakte ik een pleister uit mijn tas en plakte die op het oog. Het paard was blij en het hele kamp kreeg een pleister die hielp tegen het verdriet van de Tsunami. Als spelend en vertellend kwamen de kinderen met hun eigen verhalen. Van een tienjarig jongetje bijvoorbeeld, die in een kokospalm was geklommen en zo de Tsunami had overleeft. Zijn moeder en zusje hadden het niet gehaald. Hij was nog steeds stoer en ik was verbaasd over zijn energie. Of van een meisje van 15 dat op het dak had gezeten en mij liet zien waar dat was. In kampen kwamen ook dikwijls ouders kijken en genoten mee met de kinderen. Enkele moeders vertelden later dat ze blij waren om hun kinderen te zien lachen. We speelden met poppen, creatieve dingen, zongen, sportten en deden veel spelletjes met gebaren. We maakten met de kinderen een persoonlijk boekje waarin ze hun ervaringen vorm konden geven. Het terug kunnen zien van de tekeningen en hun eigen verhaal is belangrijk in het proces van acceptatie en het weer verder willen leven met deze zware herinnering.

Toen ik in contact kwam met www.gifts4asmile.com, ben ik samen met mensen van deze organisatie gerichter langs de kampen, scholen en ziekenhuizen gegaan. Zij werken op een zelfde manier als ik met Nederlandse en Srilankaanse vrijwilligers. Ik maakte kennis met Father Emanuel, die de verantwoordelijkheid op zich had genomen om 80 kinderen een plek te geven in drie opvanghuizen voor 'Tsunami effective children'. Hij ontvangt soms giften waardoor dit betaald kan worden. Samen met de vrijwillige groepsleiders en deze kinderen tussen de 10 en 17 jaar, hebben we allerlei creatieve activiteiten opgezet. Daarnaast had ik regelmatig kookdienst in de keuken. In ieder huis wonen ongeveer 30 kinderen. Ik heb 5 Srilankanen training gegeven om het werk voort te zetten. Het is de bedoeling om dit jaar de trainingen te hervatten.

Kinderen laten spelen, geeft ze een handreiking naar een toekomst waarin de littekens van de Tsunami altijd zullen blijven, maar op den duur minder pijn zullen gaan doen.

Ineke Galama